Welcome to My Blog!

This is Boxer Template Demo Site
Follow Me

नायिका होइन, अभिनेत्री



By  Unknown     12:25 AM    Labels: 


बिहीबार बिहान नेकपा एमाले र माओवादी केन्द्रको एकीकरणसम्बन्धी अन्तिम गृहकार्य चलिरहँदा मध्य–बानेश्वरको एउटा क्याफेमा ऋचा शर्मा आफ्नै तनावले मुर्मुरिएकी थिइन् । एकातिर जेठ ११ बाट प्रदर्शन हुने ‘सुनकेसरी’ प्रचारप्रसारको धपेडी, अर्कातिर बिनाकारण डेढ घण्टा पर्खिनुपरेको उच्चाटलाग्दो समय ।

प्रचण्ड र केपी ओलीले पार्टी कार्यालयमा बिरुवा रोप्नै लाग्दा ऋचाले फोन गरिन्, “९ बजे भेट्ने कुरा थियो, अहिलेसम्म आउनुभएन । अरूको समयको ख्याल गरिदिनुस् न ।”


क्षमा माग्नुको विकल्प थिएन । पर्खिनुको दुःख जति हुन्छ, पर्खाउनुमा पनि उत्तिकै हुन्छ । ऋचाको अनुहारमा प्रतीक्षाको बाक्लो तुवाँलो फिँजिइरह्यो । डेढ घण्टा पर्खाएपछि बल्ल म पुगें । क्लान्त अनुहारमा पुनः बादल मडारियो तर धेरैबेर टिकेन ।

“कुराकानी शुरू गरौं, मसँग आधा घण्टामात्रै समय छ,” आफैं सहज बनाइन् र कुराकानीको पोयो फुकाइन् ।

ऋचासँग संगत गर्नेहरू भन्छन्– आगोको फिलिंगो हुन् उनी । कतिबेला रापिन्छिन् र कतिबेला चिसिएर श्यामल बन्छिन्, पत्तै हुन्न ।

ऋचा निर्मात्री तथा अभिनेत्री रहेको ‘सुनकेसरी’ जेठ ११ बाट प्रदर्शनमा आउँदैछ । हामीले उनी कैलालीबाट कसरी अस्ट्रेलियासम्म पुगेर ‘सुनकेसरी’ बनिन् भन्ने जान्न बोलाएका थियौं । महँगो लगानीमा बनेको करिअरकै महत्वाकांक्षी चलचित्रबारे बोल्नुअघि उनले जिन्दगीका अरु आयाम खोतलिन् ।

० ० ०

कैलालीबाट अभिनय यात्राको बाटो पहिल्याउँदै काठमाडौं खाल्डो आइपुगेकी हुन् ऋचा । कान्छी सन्तान । ५४ वर्षको उमेरमा जन्मिएकीले होला— बाबुको असाध्यै लाडप्यारमा हुर्किइन् । चार दिदीबहिनी र एक दाजुकी कान्छी बहिनी हुनुको लाभ प्रशस्तै उठाइन् ।

बाबु–छोरीको सामीप्यता आणुवंशिक हुन्छ । तर, उनको आनुषंगिक थियो । गढवाल पैत्रिक थातथलो । धनगढीमा काठेमिल । बाबुको ख्याति बेग्लै । नपुग्दो केही थिएन ।

त्यसको असर पढाइमा पर्‍यो । औसतबाट उँभो लाग्न सकिनन् उनी । “पासमात्रै हुँदा पनि गर्वबोध हुन्थ्यो,” अनुहारमा अतीत उद्दीपक हुन्छ उनको ।

कैलालीमा कखरा सिकेकी ऋचाले निम्न माध्यमिक तहको पढाइ भने काठमाडौंबाट शुरू गरिन्, लिटल एन्जेल्स स्कुल, हात्तीवनबाट । नामी निजी विद्यालय हो त्यो । पढाइसँगै अतिरिक्त कार्यकलापमा जोड दिन्थ्यो । पढाइबाहेक नृत्यकला, बास्केटबल र अन्य विधातिर पो आकर्षित भइन् उनी । पढाइ प्राथमिकतामै थिएन ।

“पढ्न खासै मन गर्दिनस्, नाचगान गरेरै भात खान्छेस् कि के हो ?” शिक्षकहरू बेलाबखत भन्थे । तर, पढाइकै लागि भनेर भयंकर समय छुट्याइनन् उनले, कहिल्यै । तर, ०६० मा प्रथम श्रेणीमा एसएलसी उत्तीर्ण भइन् ।

“ऐच्छिक र अनिवार्य दुवै गणित बिग्रिएका थिए तर नतिजा आउँदा पास भएछु,” फिस्स हाँस्छिन् उनी ।


बाबुसँगको सान्निध्यता

दिदीबहिनी सबै काठमाडौं मावलीमै बसेर पढ्ने । बाल्यकालमा बाबुसँगै रत्तिइन् ऋचा । जहाँ जाँदा पनि सँगै । बिहान चोक–चौतारीमा चिया खाँदा पनि बाबुको हात समातेर त्यहीँ पुग्थिन् उनी । त्यसबेलाको एउटा रमाइलो किस्सा सुनाइन् उनले ।

तराई–मधेसको ठाउँ । आँप–बगान थियो । त्यस्तै डेढ सय आँपका बोट थिए होला । आँप–पारखी थिए पिता । आँप पाक्ने मौसममा गनेर बस्थे उनी । केटाकेटीलाई भन्थे, “खानु हुँदैन है केटाकेटी हो !”

केटौले उमेर न हो । उनीहरूचाँहि बाबु ओझेल पर्नेबित्तिकै झटारो हानेर आँप खसालिहाल्थे ।

बाबु आएर सोध्थे, “खै आँप ?”

के भनेर जवाफ दिनू ! “हावाले भुइँभरि झार्दियो । झरेका आँप लोखर्केले खायो होला,” टार्थे उनीहरू ।

बाबु मधुमेहका रोगी । गुलियो खान नमिल्ने । तर, बिहान सधैं मिठाई किनेर ल्याउने । “हाम्रो बहानामा खान पाइन्छ भनेर ल्याउने क्या !” हत्त न पत्त प्रष्ट्याउँछिन् ऋचा ।


बाबुसँगको वियोग

१९ वर्षकी थिइन् ऋचा । मस्तिष्कवरिपरि घुमिरहन्छ त्यो विदारक क्षण । मधुमेहमाथि मुटु रोगको भारी बोकेका थिए पिताले । अतिशय पीडा हुन्थ्यो । धनगढीमा केहीसीप नचलेपछि काठमाडौंको नर्भिकमा ल्याइयो र केही समय उपचार गरियो । सारसौंदो पनि देखिए ।

असार, उदेकलाग्दो महिना थियो । बिहान बाबुले फोन गरे, “अहिले मुटु दुख्न कम भएको छ । दुई–चार दिनमा उपचार गर्न आउँछु होला ।”

ढुक्क भइन् ऋचा । सबैलाई बाबु तन्दुरुस्त भएको सुनाइन् । दिदीहरू पनि फुरुंग परे ।

तर, दिउँसो अचानक गाह्रो भएको खबर आयो । त्यसको केही बेरपछि थाहा लाग्यो । मुटुको व्यथाले निमोठेछ उनलाई ।

त्यो क्षणले उनलाई अहिले पनि पिरोलिरहन्छ । आँखा भरिन्छन् । “जीवनको अन्तिम घडीमा उहाँसँग हुन पाइनँ । त्यो दिन सम्झिँदा सबैभन्दा दुःखी हुन्छु,” अनुहारमा पीडाको भाव देखापर्छ र पत्तै नपाई आँखाको छेउभित्ता रसाइदिन्छ ।


चलचित्रसँगको साइनो

तराईमा जन्मिए, हुर्किएकी । भारतीय सीमावर्ती क्षेत्र । हिन्दी चलचित्रको जबर्जस्त प्रभाव थियो । धनगढी, थारू बहुल क्षेत्र । सुदूरका पहाडी जिल्लाबाट गरिखान झरेकाहरू पनि छरछिमेकी थिए । टोलभरि उनीहरूको घरमा मात्रै टीभी थियो । शनिबार सधैंजसो हिन्दी चलचित्र आउँथ्यो । नबिराई, नछुटाई हेर्थिन् । त्यसैले चलचित्रप्रति दिलचस्पी बढाउँदै लग्यो उनलाई ।

आमा–दिदी बहिनीसँग हलसम्मै पुगेर पनि फिल्म हेर्थिन् उनी । पर्दामा मानिस सल्बलाउँदा उनी सोचिबस्थिन्, “यी मानिसहरू टीभीमा कसरी देखिँदा हुन् ? हलमा कसरी आउँदा हुन् ?”

तिनताक टीभीमा ‘शक्तिमान’ सिरियल आउँथ्यो । ‘शक्तिमान’ हेर्दा उनको मनले कयौंपटक हावामा कावा खाएको छ । मथिंगल हुँडलिएको छ । ‘शक्तिमान’ चरित्र ‘सुपरहिरो’ प्रतीत हुन्थ्यो ।

जब आइतबार आउँथ्यो, पेट दुःखेर आलसतालस हुन्थिन् । आमाले बुझिहाल्थिन् उनको बहाना । चारजना लगाएर घिच्याउँदै स्कुल पुर्‍याउन लगाउँथिन् ।

११ वर्षको उमेरमा काठमाडौं आएपछि कैलालीसँगको सामीप्यता फिक्का बन्दै गयो । लिटल एन्जल्सले उनीभित्रको अभिनय कौशल मुखर गर्ने मञ्च प्रदान गर्‍यो । त्यस्तै कक्षा ८ मा पढ्दा हुनुपर्छ— अभिभावक दिवसमा नाटक देखाउनुपर्ने भयो । लागू–लती (दुर्व्यसनी)को भूमिका निभाउनुपर्ने चरित्र खोजी भयो । सबैले उनलाई पो अनुरोध गरे । उनले नकारिनन् ।

नाटक सकिएपछि सबैले तारिफ गरे । वाहवाही बटुलिन् उनले । असाध्यै मन परेपछि केही साथीहरूले सोधे नै, “कसरी जीवन्त अभिनय गर्न सक्यौ ? ड्रग्स खाएको मानिस कहाँ देखेकी थियौ ?”

“टीभीमा हेरेर जानेको नि !” टारिन् उनले ।

तर, आफूभित्र जीवन्त अभिनय क्षमता देखेर नायिकाको सपना त्यतिबेलादेखि नै हुर्काउन थालेकी हुन् उनले । लगातार दुई वर्ष उत्कृष्ट अभिनयकर्ताको उपाधि चुमेपछि उनीभित्रको अभिनय कौशलले हाँगा हाल्न थाल्यो ।

अग्लो कद । सुशील स्वभाव । वाक स्पष्टता । साथीहरूले उनलाई पटक–पटक सुझाउँथे, “स्कुल सकिएपछि मोडलिङको कक्षा लिन थाल ।”

“के थाहा ! त्यही प्रेरणाले पो चलचित्र दुनियाँमा पुर्‍यायो कि ?” ती साथीप्रति अनुग्रहित छिन् उनी ।


असफल ‘मिस नेपाल’

किशोरवय । अभिनयको हुटहुटी । मोडलिङको छटपटी । त्यसैले उनलाई मिस नेपालको मञ्चमा पुर्‍यायो ।

उनले बुझेकी थिइन्– मिस नेपाल वैयक्तिक विकास र क्षमता अभिवृद्धिको महत्त्वपूर्ण खुड्किला हो । मञ्चमा नपुगी क्षमता प्रदर्शन हुँदैन भन्ने राम्रोसँग थाहा पाएकी ऋचाले मिस नेपालमा जाने मौका किन छाड्थिन् ! उनी प्रतिस्पर्धामा सामेल भइन् ।

तर, उपाधि भने चुम्न पाइनन् । ललितपुरकै शिताष्मा चन्दले त्यो सिजनको ताज पहिरिन् । उनले चाहिँ उत्कृष्ट १० मै मिस नेपाल बन्ने लालसा थन्क्याउनुपर्‍यो ।

तर, दुःखी छैनिन् उनी । जित्नैपर्छ भनेर गएकी पनि थिइनन् । “मिस नेपालमा सहभागी भएर उपाधि नचुम्ने कोही पनि दुःखी हुँदैनन् । ६ हप्ताको छोटै अवधिमा जीवनभरलाई काम लाग्ने कुरा सिक्न, जान्न र बुझ्न पाइन्छ,” हिडन ट्रेजरप्रति पनि अनुग्रहित छिन् उनी ।

मिस नेपालको प्रतिस्पर्धाबाट बाहिरिएपछि उनी जयन मानन्धरको ‘र्‍याम्प मोडलिङ एजेन्सी’मा जोडिइन् पहिलो ‘फोटो शुट’ गरिन् । वास्तवमा त्यो नै उनको करिअरको प्रस्थानबिन्दु थियो ।

त्यो ‘फोटो शुट’ आलोक नेम्वाङले देखेछन् । यस कुमारको ‘थाकेको यो नजरमा’ गीतको म्युजिक भिडियोमा ‘डेब्यु’ गराए ।

‘कान्तिपुर टेलिभिजन’बाट ‘हाउसफुल’ भन्ने टेलिशृंखला प्रसारण भइरहेको थियो । १०–११ औं शृंखलाका लागि नयाँ अनुहार खोजी भइरहेको रहेछ । उनले निर्देशक प्रचण्डमान श्रेष्ठलाई भेटिन् । ऋचा घिमिरे, आर्यन सिग्देललगायतले अभिनय गरिरहेका थिए त्यहाँ । उनले पनि संवादसहितको अभिनय गर्न पाइन् । पर्दामा त ‘थाकेको यो नजर’ले नै देखाइसकेको थियो । संवादसहित ‘हाउसफुल’ले आम दर्शकमाझ पुर्‍याइदियो ।

‘इमेज च्यानल’मा भीजे बनिन्, डेढ वर्षजति । डेढ सयजति म्युजिक भिडियोमा अभिनय पस्किइन् । र, क्रमशः जीवनलाई अभिनयसँग एकाकार गराउँदै गइन् ।


चिसो जर्मनी

सन् २००८ मा बाबुको निधनपश्चात् ऋचाले जर्मनीतिर पखेंटा फिँजारिन् । उद्देश्य एकातिर, पैताला अर्कातिर । जर्मनीमा मन अडिन सकेन । बाबुको चोला उठेपछि आमाले एक्ली महसुस गरेकी थिइन् । कान्छी छोरी जर्मनी हानिएपछि आमा औधी नियास्रिइन् । आमाकै मायाले तानेर नेपाल ल्यायो— ६ महिनामै ।

“चिसो जर्मनीले मेरो सपनामा न्यानोपना दिन सकेनँ, नेपालै फर्किएँ । शायद मैले नेपालमै केही गर्नुपर्ने थियो,” जर्मनीबाट नेपाल फर्कनुको कारण यत्ति हो उनको ।

नभन्दै नेपाल फर्किएपछि फिल्मी करिअरले पो गति लिन थाल्यो । तिनताक सिमोस सुनुवारले निर्देशन गरेको चलचित्र ‘फस्र्ट लव’मा अडिसन लिइँदैछ भन्ने थाहा पाइन् । धेरैजना प्रत्यासी थिए, उनी पनि थपिइन् ।

माधव वाग्लेले ऋचा देख्नेबित्तिकै पुलकित भावमा भने, “यही नानी हुन्छ !”

आर्यन सिग्देल, निशा शर्मासँगै ठूलो पर्दामा पदार्पण भइन् ऋचा । त्यसयता भने १५–१७ वटा चलचित्रमा अभिनय गरेकी छन् उनले । चलचित्रमा काम गर्ने उनकै आफ्नै विधि–विधान छ । चलचित्र जीवन सादृश्य हुनुपर्छ । समाजको छाया सन्निहत हुनुपर्छ । चलचित्र निर्माता–निर्देशक दूरगामी र दूरदृष्टि राख्ने हुनुपर्छ । सम्झौतापरस्त उनी हुँदै होइनन् ।

“र त मैले धेरै चलचित्रमा अभिनय गरेकी छैन नि !” आत्मस्वीकारोक्तिपूर्ण गजबको घाम उदाउँछ उनको अनुहारमा ।

१५–१६ चलचित्रमा निभाएका भूमिकामध्ये मन खाएको अभिनय कुन चरित्रमा होला ? आम मानिसको मनमा ठिंग उभिने प्रश्न हो यो । हरेकजसो अन्तर्वातामा उनलाई यस्तै प्रश्न गरिन्छ । हामीले पनि गर्‍यौं ।

तर, यसको मूर्त जवाफ उनीसँग पनि छैन । उत्तर दिनपरेपछि अनुहारको आभा लगभग ओझेल पर्छ । चलचित्र अभिनयमा उनी ‘चुजी’ हुन् । चलोस्–नचलोस्— चलचित्रमा काम गरेपछि पश्चाताप नहोस् भनेर शुरूमै सतर्क हुन्छिन् उनी ।

धेरै बेर कर गरेपछि उनले भनिन्, “अनिल थापाले निर्देशन गर्नुभएको ‘को आफ्नो’को काम मलाई धेरै मन पर्छ । फिल्म चले पनि नचले पनि मलाई त्यो चरित्रले सन्तोष दिन्छ ।”

०७२ फागुनमा प्रदर्शन भएको ‘को आफ्नो’मा ऋचा र सुवास थापाको मुख्य भूमिका थियो । आमाको भूमिकामा प्रस्तुत हुँदा उनको अनुहार बिग्रिएको थियो । नक्कली दाँत राख्दा–राख्दा गाला नै सुन्निएको थियो । चरित्रमा चुर्लुम्म भिज्दा साँच्चिकै आमा नै हुँ कि क्या हो भन्ने भान भएर थुप्रैपटक झुक्किएकी छन् ।

“यस्तो भूमिका शायदै नेपाली चलचित्रमा लेखिन्छ र मैले अभिनय गर्न पाउँछु । आमा बन्न कति गाह्रो हुँदो रहेछ भनेर गहिरोसँग अनुभूत गर्ने मौकासमेत पाएँ,” अद्यपर्यन्त दिमागमा ‘को आफ्नो’को छाप छ । र, त्यही पदचाप पछ्याउन खोज्छिन् उनी ।


हिरोइनको मानक

सुडौल जिउडाल । सुन्दर अनुहार । ठूला र चहकिला आँखा । बटारिएका परेला । गुलाबी ओठ । घामजस्तो हाँसो । नायिकाको सन्दर्भमा हाम्रो सौन्दर्यचेत यत्ति हो ।

तर, यो विम्ब बिस्तारै बदलिँदैछ । चलचित्रमा भित्रँदो अभिनयात्मक विविधताले हिरोइनबारेको परम्परागत धारणामा कुचो लगाउँदैछ । व्यक्तिविशेष भन्दा पनि चरित्रविशेषको चर्चा हुनु नै त्यसको कारण हो ।

त्यसो त ऋचा पनि आफूलाई कलाकारमात्रै भन्न रुचाउँछिन् । अभिनेत्रीमात्रै । “ममा हिरोइनमा हुने धेरै (परम्परागत) गुण छैनन् । नाचगानमा पारंगत पनि होइन । एकाधबाहेक चलचित्रमा नृत्य पनि गरेकी छैन,” आफैंलाई नियाल्छिन् ।

हलिउड, बलिउडलगायत विश्व सिने जगतमा हिरो–हिरोइन दुवैको मानक बदलिँदै जाँदा त्यसको बाछिटा हामीसम्म पनि आइपुगेको छ । रिस्मा गुरुङ, दयाहाङ राई त्यसैको प्रतिविम्ब भएको उनको ठहर छ ।

पछिल्लो समय उनी निर्मात्रीको भूमिकामा छिन् । ‘फस्ट लव’बाट शुरू भएको उनको यात्रा ‘आधा लव’मा आइपुग्दा नायिकाबाट निर्मात्रीमा बदलियो । त्यसो त उनी आफूलाई सधैं नायिकाको आवरणमा राख्न रुचाउन्निन् । प्राकृतिक हिसाबले त्यो सम्भव पनि होइन । यसर्थ उनी विभिन्न चरित्रसँग समाहार गराउँदैछिन् आफूलाई ।

“समयक्रमसँगै मैले आमाको चरित्र निभाउनुपर्ला । हिरोइनकी दिदी बन्नुपर्ला, काकी बन्नुपर्ला तर अप्ठ्यारो महसुस गरेकी छैन । बरु त्यो चरित्रसँग आफूलाई एकाकार गराउँदै अभ्यस्त बनाउँदै लगेकी छु,” अभिनय उमेरसापेक्ष बनाउँदैछिन् ऋचा ।

हाम्रोजस्तो सौन्दर्यचेत भएको समाजमा हिरोइनको उमेर हुन्छ । वास्तवमा अभिनयको कुनै उमेर हुँदैन । यही तथ्यलाई बलियोसँग मनन गर्ने अभिनेत्रीमा पर्छिन् ऋचा । उनको मापदण्डमा हिरोइनको पहिलो शर्त अभिनय हो, सौन्दर्य होइन ।


नायिकादेखि निमात्रीसम्म

चलचित्रवृत्तमा चर्चा चल्ने गर्छ– नायिकाहरू चलचित्र बजारमा बिक्न छाडेपछि चलचित्र बनाउन थाल्छन् । प्रतिवाद गर्दिनन् ऋचा ।

“मैले सारा जीवन चलचित्रमै व्यतीत गर्ने निधो गरिसकें । चलचित्रबाहेक अरू काम गर्न अनुभवको दृष्टिले काँची छु । नायिकाको उमेर होला, समय होला, अभिनेत्री या निर्मात्रीको त हुँदैन नि !” आफ्नै तर्कमा उभिन्छिन् ऋचा ।

करिष्मा मानन्धर, सिर्जना बस्नेत, रेखा थापा, निशा अधिकारी हुँदै निमात्रीको छिमलमा जोडिन आइपुगेकी ऋचा चलचित्रबाट ओझेल नपर्न निर्माणमा हात हालेको बताउँछिन् ।

भनेजस्तो भूमिकामा अभिनय गर्न नपाएपछि आफैं चलचित्र निर्माण गर्न कस्सिएको उनी हाँसी–हाँसी बताउँछिन् ।

“मलाई ‘आधा लव’ जस्तो चलचित्र बनोस् भन्ने लाग्थ्यो र हरर चलचित्रमा अभिनय गर्ने उत्कण्ठा थियो । र त, निर्मात्री बनें नि,” ‘आधा लव’ बनाएर निर्मात्रीमा ‘डेब्यु’ हुनुको तात्पर्य केलाइन् उनले ।


र, सुनकेसरी

अर्पण थापा र ऋचा मिलेर ‘आधा लव’ निर्माण गरे । त्यसले ऋचाको चलचित्र बनाउने अभिप्सामात्रै पूरा गर्‍यो । व्यापार गर्न सकेन ।

“अब कुन चलचित्र बनाउने र मनग्य व्यापार गर्ने ?” गहन चिन्तनमा थिए उनीहरू । तिनताकै उनीहरूले दुइटाजस्तो हरर फिल्म हेरे– ‘कन्ज्युरिङ’ र ‘इन्साइडियस’ । तिनको व्यापार देखेर चित खाए । दर्शक थिए— प्रायशः नवयौवना ।

२००७ मै अर्पण थापाले एउटा कथा लेखेका थिए– माया । ‘आधा लव’ प्रदर्शनपछि अस्ट्रेलिया पुगेका थिए । त्यहीबेला निर्माता भीम न्यौपानेले प्रस्ताव गरे, “मैले मूलधारका सबैजसो चलचित्रमा लगानी गरें । फरक विधाको चलचित्र बनाउने इच्छा छ ।”



अर्पणले भने, “मसँग हरर चलचित्रको कथा छ । तर, त्यसको लागि ‘क्यासल’ (किल्ला)जस्तो ठाउँ चाहिन्छ । कि लन्डन कि अस्ट्रेलियामा छायांकन गर्नुपर्छ ।”

क्यासलको खोजी भयो । नेपालमा पाल्पाको रानीमहलबाहेक अन्यत्र ठाउँ पत्ता लागेन । रानीमहलमा शुटिङ गर्न सम्भव भएन । अन्ततः अस्ट्रेलियामै छायांकन गर्ने टुंगो लागेपछि कथा पुनर्लेखन गरे ।

त्यही बेला मनीषा कोइरालाअभिनीत ‘डियर माया’ आयो । यो चलचित्रको नाममा ‘माया’ थियो । यो शब्द धेरै नै प्रयोग भएको ठाने र नाम फेरेर ‘सुनकेसरी’ जुराए ।

चलचित्र छायांकन गर्न अस्ट्रेलियाको मेलबर्न पुगे शुरूमा । तर, भनेजस्तो घर पाइएन । त्यसपछि सिड्नी लागे । घर फेला पर्‍यो तर कथा त्यो अनुरूपको छैन । त्यसपछि पुनः कथा बदले ।

हरर विश्वव्यापी जानरा । अंग्रेजी सबटाइटल हालेपछि विश्वभर प्रदर्शन गर्न मिल्ने । कम्मर कसे उनीहरूले ।

ऋचा, रवीन्द्र झा, सनी ढकालबाहेक सबै अस्ट्रेलियन ‘क्रु’ प्रयोग गरिएको छ । अस्ट्रेलियनलाई अति व्यावसायिक पाइन् उनले । एकपल्ट कामको निर्देशन दिएपछि दोहोर्‍याएर भन्नै नपर्ने । १८ दिनमै सुटिङ फत्ते भयो ।

‘सुनकेसरी’ ऋचाका लागि पाठाशाला सावित भयो । अस्ट्रेलियन ‘क्रु’सँगको सान्निध्यमा अभिनय कौशलका अतिरिक्त चलचित्र निर्माणका धेरैजसो विषयसँग परिचित हुने मौका पाइन् । सबैको जिम्मेवारी परिभाषित, मूल्य भुक्तानीको तौरतरिका सबैले आश्चर्यचकित तुल्यायो उनलाई ।

पेरिसमा अभिनय सिकेर आएकी ऋचाले केही समयअघि फ्रेन्च चलचित्रमा समेत अभिनय गरेकी थिइन् । त्यतिबेलै अनुभूत भएको हो–हामी धेरै पछाडि छौं । अस्ट्रेलियन ‘क्रु’सँग काम गर्दा घामजस्तै छर्लंग भयो ।

सिड्नीको भूताहा घरलाई ३४ हजार डलर मूल्य भुक्तान गर्नुपर्‍यो उनीहरूले । बज लुर्मान निर्देशित ‘अस्ट्रेलिया’ त्यही घरमा छायांकन भएको हो भने अस्ट्रेलियन टेलिचलचित्र निर्माताहरूको रोजाइमा समेत उक्त घर परिरहन्छ ।

स्टन्टको समन्वय गर्न जर्ज सालिवालाई अनुबन्धित गरे, जो सन् १९९९ देखि उदाएका नामी स्टन्टबाज हुन् ।

नेपालमा हरर चलचित्र नबनेका होइनन् । ‘एकदिन एक रात’, ‘मसान’, ‘आत्मा’, ‘डार्क हाउस’, ‘हँसिया’, ‘माला’, ‘पर्व’ हुँदै ‘सुनकेसरी’सम्म आइपुगेको नेपालको हरर मुभीले अपेक्षाकृत व्यापार गर्ला कि नगर्ला— संशय नै छ ।

तर, नेपाली चलचित्र उद्योगमा चलेको ‘नाटक’, ‘हास्य’, ‘माया’ जानराकै हाराहारीमा हररलाई ल्याइपुर्‍याउन ‘सुनकेसरी’मा हात हालेको बताउँछिन् ऋचा ।

“कन्ज्युरिङ हेर्ने दर्शकलाई फर्काएर सेतो साडी लगाएको चलचित्र हेराउन मन थिएन । त्यसैले सुनकेसरीमा कुनै सम्झौता गरेनौं । चलचित्रको ट्रेलर सार्वजनिक गरेपछि दर्शकको प्रतिक्रियाले उत्साहित तुल्याएको छ, बाँकी थाहा पाउन त आगामी हप्तासम्म पर्खैनैपर्छ,” चलचित्रबारे सबै कुरा दर्शकको जिम्मामा छाड्दै जुरुक्क उठिन् उनी ।

About Unknown

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Maecenas euismod diam at commodo sagittis. Nam id molestie velit. Nunc id nisl tristique, dapibus tellus quis, dictum metus. Pellentesque id imperdiet est.

No comments:

Post a Comment